Ένα σχολείο με διαστημικό πρόγραμμα

Βράβευση Ελλήνων μαθητών στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Διαστήματος

Δεύτεροι, στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό διαστημικής για μαθητές «CanSat», που πραγματοποιήθηκε στη Νορβηγία, οργανωμένος από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμού Διαστήματος (ESA), αναδείχθηκαν οι μαθητές του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης. Ο δορυφόρος που δημιούργησαν, ο «Ιcaromenippus 3D», κατάφερε να βρεθεί ένα χιλιόμετρο πάνω από το έδαφος της Γης και να απεικονίσει, τρισδιάστατα, τις λήψεις που έκανε. Όλα έγιναν στη χιονισμένη περιοχή Άντεα, στο βορειότερο τμήμα της Νορβηγίας, στον αρκτικό κύκλο. Ο «Icaromenippus 3D» είναι ένα εξελιγμένο μοντέλο του πρώτου δορυφόρου, με τον οποίο συμμετείχε στον ίδιο διαγωνισμό, πριν δύο χρόνια, προηγούμενη ομάδα του σχολείου και πάλι, όμως, με τον καθηγητή φυσικής του σχολείου Γιώργο Κοντέλλη, ο οποίος τότε είχε λάβει και το τρίτο βραβείο στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Πρωτοπόρων Δασκάλων, που ακολούθησε. Το όνομα του «Icaromenippus 3D» προκύπτει από ένα λογοπαίγνιο μεταξύ του αριθμού «τρία» (αφού είναι ο τρίτος δορυφόρος που κατασκευάζει το συγκεκριμένο σχολείο) και της αποστολής που όφειλε να φέρει σε πέρας, κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού στη Νορβηγία και η οποία αφορούσε στη λήψη εικόνων της επιφάνειας της Γης, ένα χιλιόμετρο πάνω από το έδαφος και στην τρισδιάστατη απεικόνισή της, μέσα από ειδική επεξεργασία. Μέχρι και το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης, οπότε κι έγινε η εκτόξευση των δορυφόρων όλων των σχολικών ομάδων που συμμετείχαν στο διαγωνισμό, οι μαθητές πραγματοποιούσαν συνεχώς δοκιμές, θυσιάζοντας ακόμη και τον ύπνο τους. «Τα παιδιά είχαν πολύ έντονη την αίσθηση του καθήκοντος» δήλωσε ο κ. Κοντέλλης. «Είχαμε δει πως ήμασταν στους καλύτερους και θέλαμε να ανταμειφθούμε, όχι απλώς να ... εντυπωσιάσουμε τους κριτές» πρόσθεσε. Οι προσπάθειες και τα ξενύχτια δεν πήγαν χαμένα. Ο «Icaromenippus 3D» κατάφερε να κάνει τις λήψεις του, χωρίς κανένα πρόβλημα, την ίδια στιγμή που δορυφόροι άλλων ομάδων καταστρέφονταν κατά την εκτόξευσή τους ή κατά τη διάρκεια των υπερπτήσεων. Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν την περασμένη Τετάρτη. Σε 14, συνολικά, σχολικές ομάδες από ισάριθμες ευρωπαϊκές χώρες, η ομάδα του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης πήρε το δεύτερο βραβείο, με πρώτη, την ομάδα σχολείου από την Σκωτία και τρίτη, την ομάδα σχολείου από την Πορτογαλία. Το έπαθλο ήταν ένα γυάλινο γλυπτό, με τρισδιάστατη απεικόνιση ενός «CanSat» στο εσωτερικό του, ενώ στους μαθητές θα δοθεί ως δώρο και ένα τηλεσκόπιο. «Ήταν μια φοβερή εμπειρία!» δήλωσε, ενθουσιασμένος, ο μαθητής Ηλίας Ψυρούκης, υπεύθυνος για την τρισδιάστατη απεικόνιση, την ανάπτυξη λογισμικού και την προώθηση του όλου εγχειρήματος. «Από τη μέρα που έγινε η εκτόξευση μέχρι και την επομένη, δεν κοιμηθήκαμε καθόλου, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Είμαστε συνέχεια μέσα στα χιόνια, σε ένα πολύ ωραίο τοπίο, καταφέραμε να κολυμπήσουμε κιόλας στα παγωμένα νερά. Νομίζω πως όσα ζήσαμε και είδαμε δεν τα έχει δει κανένας άλλος και νιώθουμε πολύ τυχεροί γι' αυτό!» είπε. «Στην απονομή, έγινε ιδιαίτερη αναφορά στον πρωτοποριακό σχεδιασμό που είχαν, στις ιδέες που έβαλαν, στο μεράκι και την ομαδικότητά τους. Και είναι τρομακτικό, το ότι αναγκάσαμε τους πάντες να μιλούν ελληνικά, με το όνομα του δορυφόρου μας!» υπογράμμισε ο κ. Κοντέλλης. Η αποστολή του 3ου Λυκείου- που επιστρέφει το Σάββατο από τη Νορβηγία- αποτελείται, πέραν του καθηγητή Γιώργου Κοντέλλη και του διευθυντή του σχολείου Μιχάλη Καπιωτά, από δέκα, συνολικά, μαθητές και μαθήτριες του σχολείου. Τα ονόματα των μαθητών της αποστολής, που ήταν η μόνη ελληνική αποστολή στο διαγωνισμό, είναι: Γιώργος Χατζέλλης (ανάλυση δεδομένων, τρισδιάστατη επεξεργασία, μοντελισμός, κατασκευή), Ηλίας Ψυρούκης (ανάπτυξη λογισμικού, επεξεργασία δεδομένων, τρισδιάστατη απεικόνιση και μοντελισμός), Ηλίας Θεοδωρίδης (κατασκευή, ηλεκτρονικά, υλικό, τρισδιάστατη απεικόνιση), Ευστράτιος Τσιρτσής (ανάπτυξη λογισμικού, ηλεκτρονικά, ανάλυση δεδομένων, υλικό), Ιωάννης Μυρσινιάς (κατασκευή, ηλεκτρονικά, υλικό, τηλεπικοινωνίες), Αλέξανδρος Αλαμανέλλης Ζισιμόπουλος (στήσιμο ηλεκτρονικού υλικού), Ευστράτιος Μακρής (υλικό, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρονικά), Γιώργος Πολυχρόνης (υλικό, ηλεκτρονικά, κατασκευή), Μυρσίνη Σβώρου (κατασκευή, τρισδιάστατος μοντελισμός και απεικόνιση, τηλεπικοινωνίες), Ελένη Γαβριηλάτου (τρισδιάσταση απεικόνιση και χάρτης, τηλεπικοινωνίες). Το σήμα της ομάδας έχει φιλοτεχνήσει ο συμμαθητής τους, Φίλιππος Βλάχος, ενώ την ομάδα βοήθησε και ο Χαρτογράφος και Πολιτικός Μηχανικός, Γιώργος Τάταρης. Με σημερινή ανακοίνωσή του, ο δήμαρχος Λέσβου, Δημήτρης Βουνάτσος, συγχαίρει τους μαθητές, τις μαθήτριες, τον υπεύθυνο καθηγητή, Γιώργο Κοντέλλη, τον διευθυντή και τον Σύλλογο Διδασκόντων του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης, για την επιτυχία τους. Ας σημειωθεί ότι, με πρόταση του δημάρχου Λέσβου και ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ο δήμος στάθηκε αρωγός, χρηματοδοτώντας με το ποσό των 3.500 ευρώ, την αποστολή του σχολείου στη Νορβηγία. Πηγη: Καθημερινή

Συμπαν μεσα σε συμπαν μεσα σε συμπαν μεσα σε συμπαν...

Ριζοσπαστική νέα θεωρία: "Το σύμπαν μας μπορεί να είναι το εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας που υπάρχει σε ένα άλλο σύμπαν" (Η πιο δημοφιλής θεωρία σήμερα)

 

Το δικό μας σύμπαν μπορεί να είναι το εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας που υπάρχει σε ένα άλλο σύμπαν. "Σε μια αξιοσημείωτη δημοσίευση για τη φύση του χώρου και την προέλευση του χρόνου, ο Nikodem Poplawski, ένας φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, υποδεικνύει ότι μια μικρή αλλαγή στη θεωρία της βαρύτητας σημαίνει ότι το σύμπαν μας κληρονόμησε το βέλος του χρόνου από τη μαύρη τρύπα στην οποία γεννήθηκε.


Poplawski λέει ότι η ιδέα ότι οι μαύρες τρύπες είναι οι κοσμικές μητέρες των νέων κόσμων είναι μια φυσική συνέπεια μιας απλής νέας υπόθεσης σχετικά με τη φύση του χωροχρόνου. Poplawski επισημαίνει ότι η γενική σχετικότητα δεν λαμβάνει υπόψη την εγγενή ορμή των σωματιδίων 1/2 spin. Ωστόσο υπάρχει και μια άλλη εκδοχή της θεωρίας, που ονομάζεται Αϊνστάιν-Cartan-Kibble-Sciama θεωρία της βαρύτητας, η οποία το κάνει.

Αυτή η θεωρία προβλέπει ότι τα σωματίδια μισά spin θα πρέπει να αλληλεπιδράσουν, δημιουργώντας μια μικρή απωστική δύναμη που ονομάζεται στρέψη (Torsion). Σε κανονικές συνθήκες, η στρέψη είναι πολύ μικρή για να έχει κάποιο αποτέλεσμα. Αλλά όταν η πυκνότητα γίνει πολύ υψηλότερη από εκείνες στο πυρηνική ύλη, η στρέψη γίνεται σημαντική. Συγκεκριμένα, λέει ο Poplawski, η στρέψη εμποδίζει το σχηματισμό των singularities (ιδιομορφίες σύμφωνα με ελληνικές εκδόσεις) μέσα σε μια μαύρη τρύπα.

Οι αστροφυσικοί γνωρίζουν καιρό ότι το σύμπαν μας είναι τόσο μεγάλο που δεν θα μπορούσε να φθάσει το τρέχον μέγεθος του με τον ρυθμό της διαστολής που παρατηρούμε σήμερα. Αντίθετα, πιστεύουν ότι αυξήθηκε κατά πολλές τάξεις μεγέθους σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μετά το Big Bang, η περίοδος είναι γνωστή όπως είναι γνωστή ως εμφύσηση.

Προσέγγιση Poplawski λύνει άμεσα το πρόβλημα της εμφύσησης, λέγοντας ότι η στρέψη προκαλεί ταχείς ρυθμούς εμφύσησης, που σημαίνει ότι το σύμπαν όπως το βλέπουμε σήμερα μπορεί να εξηγηθεί από μια ενιαία θεωρία βαρύτητας, χωρίς επιπλέον παραδοχές για την εμφύσηση.

Μια άλλη σημαντική συνέπεια της προσέγγισης Poplawski είναι ότι καθιστά δυνατόν για σύμπαντα να γεννηθούν μέσα τους ορίζοντες γεγονότων, σε ορισμένες περιπτώσεις, των μαύρων τρυπών, όπου η στρέψη εμποδίζει το σχηματισμό ιδιομορφίας, αλλά επιτρέπει την πυκνότητα ενέργειας να αυξηθεί, η οποία οδηγεί στη δημιουργία σωματιδίων σε μαζική κλίμακα μέσω της παραγωγής ζευγαριών που ακολουθείται από την επέκταση του νέου σύμπαντος. "Μια τέτοια επέκταση δεν είναι ορατή για τους παρατηρητές έξω από τη μαύρη τρύπα, για τους οποίους η διαμόρφωση του ορίζοντα και όλες οι μετέπειτα διεργασίες συμβαίνουν μετά απο άπειρο χρόνο», λέει ο Poplawski. Για το λόγο αυτό, τονίζει ο ίδιος, το νέο σύμπαν είναι ένας χωριστός κλάδος του χωροχρόνου και εξελίσσεται ανάλογα.


Η Poplawski θεωρία υποδεικνύει επίσης μια λύση γιατί ο χρόνος φαίνεται να ρέει προς μία κατεύθυνση, αλλά όχι προς την άλλη, παρόλο που οι νόμοι της φυσικής είναι χρονικά συμμετρικοί.

Ο Poplawski λέει ότι η καταγωγή του βέλους του χρόνου προέρχεται από την ασυμμετρία της ροής της ύλης μέσα στη μαύρη τρύπα του σύμπαντος μητέρα. «Το βέλος του κοσμικού χρόνου ενός σύμπαντος μέσα σε μια μαύρη τρύπα στη συνέχεια θα καθοριστεί από τη χρονο-ασύμμετρη κατάρρευση της ύλης μέσω του ορίζοντα γεγονότων", λέει .. Μεταφρασμένο, αυτό σημαίνει ότι το σύμπαν μας κληρονόμησε το βέλος του χρόνου από την πηγή του. "Σύμπαντα Κόρες», λέει, «μπορουν να κληρονομήσουν άλλες ιδιότητες από τις μητέρες τους," υπονοώντας ότι μπορεί να είναι δυνατό να ανιχνευθούν αυτές τις ιδιότητες, και παρέχει μια πειραματική απόδειξη για την διάψευση της ιδέας του.



Casey Καζάν μέσω Ref: arxiv.org/abs/1007.0587: Κοσμολογία στρέψης - Μια εναλλακτική λύση για το κοσμικό εμφύσημα

πηγη: http://www.dailygalaxy.com/

Kepler, προς αναζήτηση ηλιακών συστημάτων

  
Αυτή η εικόνα από την Kepler αποστολή της NASA δείχνει το πλήρες πεδίο του τηλεσκοπίου - μια έκταση πλούσιο σε αστέρια τμήμα του ουρανού στους αστερισμούς Κύκνος και Λύρα που εκτείνεται κατά μήκος 100 τετραγωνικών μοιρών, ή το ισοδύναμο με δύο φορές την Μεγάλη Άρκτο.
Κέπλερ έχει σχεδιαστεί για να εντοπίζει πλανήτες σαν τη Γη. Από τα περίπου 4,5 εκατομμύρια αστέρια στην περιοχή που απεικονίζεται εδώ, πάνω από 100.000 έχουν επιλεγεί ως υποψήφιοι για την αναζήτηση του Kepler. Η αποστολή θα περάσει τα επόμενα τρία-και-α-μισό χρόνια κοιτάζοντας αυτά τα αστέρια-στόχους, ψάχνοντας για περιοδικές "βουτιές" στη φωτεινότητα τους. Τέτοιες "βουτιές" συμβαίνουν όταν οι πλανήτες περνούν μπροστά από τα αστέρια τους, από τη δική μας οπτική, εν μέρει μπλοκάροντας το φως των άστρων.Η περιοχή κάτω δεξιά της εικόνας είναι πιο φωτεινή επειδή είναι πιο κοντά στο επίπεδο του Γαλαξία μας και είναι φορτωμένο με τα αστέρια. Η περιοχή στο επάνω αριστερό μέρος είναι πιο μακριά από το γαλαξιακό επίπεδο και περιέχει λιγότερα αστέρια.Η εικόνα έχει χρωματικό κώδικα, έτσι ώστε φωτεινότερα αστέρια φαίνονται λευκά, και πιο αμυδρά αστέρια, κόκκινα. Πρόκειται για μια 60δευτερολέπτων έκθεση, η οποία ελήφθη στις 8 Απριλίου 2009, μία ημέρα μετά την εκτίναξη του καλύμματος του διαστημικού σκάφους.
Για να επιτευχθεί το επίπεδο της ακρίβειας που απαιτείται για να εντοπίζονται πλανήτες, τόσο μικρούς όσο η Γη, οι εικόνες του Κέπλερ είναι σκόπιμα ελαφρώς θολές. Αυτό ελαχιστοποιεί τον αριθμό των αστέρων. Κορεσμός, ή «άνθισμα», εμφανίζεται όταν τα φωτεινότερα αστέρια υπερφορτώνουν τα μεμονωμένα pixel στους ανιχνευτές, και προκαλεί το σήμα για να ξεχυθεί στα κοντινά pixels. Αυτές τις διαρροές μπορεί να δει κανείς στην εικόνα ως ψιλές λευκές γραμμές που εκτείνονται πάνω και κάτω από μερικά από τα λαμπρότερα αστέρια. Το θάμπωμα είναι αναμενόμενη παρενέργεια της εξαιρετικά ευαίσθητης κάμερα του Kepler. Μερικά από τα ελαφρά κορεσμένα αστέρια είναι υποψήφιοι για τις αναζητήσεις του πλανήτη, ενώ εκείνα που είναι ήδη κορεσμένη δεν είναι.
Οι γραμμές πλέγματος σε όλη την εικόνα δείχνουν το εστιακό πλάνο από την κάμερα του Κέπλερ - η μεγαλύτερη που εκτοξέυθηκε ποτέ στο διάστημα με 95 megapixel. Υπάρχουν 42 CCD, σε συνδυασμούς τετραγώνου σχήματος, των οποίων το συνολικό σχήμα μπορεί να δει κανείς στην εικόνα. Μια λεπτή μαύρη γραμμή ξεχωρίζει κάθε ενότητα των διπλών ζευγών των CCD. Οι πιο χοντρές μαύρες γραμμές που περνούν από μέσα από την εικόνα είναι από την δομική διάταξη των ενότητων, και είναι προσανατολισμένο σκόπιμα για να εμποδίσει τα πολύ φωτεινότερα αστέρια στο πεδίο του Kepler.
Οι τέσσερις μαύρες γωνίες της εικόνας δείχνουν πού οι υπερευαίρθητοι-αισθητήρες εστίασης βρίσκονται στο εστιακό επίπεδο. Αυτοί οι αισθητήρες χρησιμοποιούνται για να κρατήθει το πεδίο του τηλεσκοπίου σταθερο στη θέση του στον ουρανό. Ghost εικόνες εμφανίζονται επίσης στην εικόνα, που είναι αντανακλάσεις από τους φακούς πάνω στα CCD. Αυτά τα οπτικά ευρήματα καθορίσθηκαν κατά τη διάρκεια της δοκιμής στο έδαφος του Kepler, και δεν επηρεάζουν τις επιστημονικές παρατηρήσεις.


Image credit: NASA/Ames/JPL-Caltech